Ostatnio ucięłam sobie bardzo ciekawą pogawędkę, która w zasadzie po części zmieniła mój tok myślenia (chyba, że serio dostałam objawienia...)
Pan X ma koleżankę, która pisała pracę magisterską na temat życia singla itp, swoje badania prowadziła na bardzo znanych portalach randkowych, gdzie umawiała się z innymi Panami w celu przetestowania, sprawdzenia, oszacowania co , jak, gdzie, kiedy. Generalnie po jakimś tam czasie w podsumowaniu swoich wypocin wysunęła taki o to wniosek- Nikt z nas nie chcę być singlem, każdy z nas jest nim z przymusu, ale to bujda, że ludzie są singlami z wyboru.
Szczerze mówiąc na samym początku wyśmiałam to, bo bez jaj, ja uważam, że singielką jestem z wyboru tak? Byłam dłuższy czas w związkach, miałam dość , chciałam odpocząć i może trochę uporządkować myśli.
Więc kto mi tu do cholery wciska kit, że ja niby zostałam zmuszona do tego, żeby być sama.
Tadam!!!
Po kilku dniach przemyśleń i wszelkich rozważań zdałam sobie sprawę, że ta laska ma rację. Kurna chata nikt nie chcę być tak długo sam, jestem winna sama sobie, bo tak przebierałam po moim ostatnim związku, stałam się mega wybredna, pewnie gdzieś tam w głowie ubzdurałam sobie jaki ten facet ma być. Niestety najgorsze jest to, że nie potrafię go nigdzie znaleźć, więc pewnie on nie istnieje.
Co ciekawe jeszcze ostatek nadziei został i się jeszcze w miarę tli, ale sama dobrze wiem, że nie chcę być już dłużej sama. Ch.j z tym seksem, kiedy człowiek ma ochotę z kim iść do kina, to okazuję się, że niestety nie ma z kim;) Mało tego jedyne do czego w nocy się przytula to niestety nie Jasiek, ale poduszka;/
Najśmieszniejsze jest to, że sama się ciągle oszukuje , że mi tak dobrze, że nie potrzebuję chłopa, ale jak tak siedzę pisząc tego posta, to wcale mi do śmiechu nie jest....
Ma ktoś podobne przemyślenia?----> jakaś jesienna nostalgia ;)
