Każdy ma jakieś wyobrażenie idealnego związku, gdzieś tam to tkwi w nas, że musi być idealnie, czyli zajebisty seks, przyjaźń w związku, same motylki i pszczółki, zero kłótni, wspólne zainteresowania , brak zazdrości ( choć stwierdzam, że ciutkę powinno się jednak wykazywać, tak dla zdrowotności ), wieczna niczym nie zmącona namiętność i bla bla bla. Mam już trochę lat na karku i wiem, że do końca się tak nie da, zawsze jest jakiś feler , z którym albo umiesz i nauczysz się żyć, albo nie. Zasada jest prosta- KOMPROMIS to słowo, które musisz znać inaczej nic z relacji jakichkolwiek, czy to w przyjaźni , czy to w związku.
Jedyne czego ja nigdy nie będę tolerować, to depresyjno maniakalna osoba, która nie widzi absolutnie niczego w różowych barwach i zaraża swoją beznadziejnością Ciebie i innych. Taki wampir energetyczny w związku zabija gorzej niż picie domestosa na śniadanie...usychasz i zdychasz, na własne życzenie!
Taki przykład relacji bardzo często pojawia się, kiedy jedna osoba jest bardziej ambitna od drugiej i chcę przeć do przodu no matter what, czuję, że musi się rozwijać i chwała jej za to. Od Partnera wtedy liczymy nawet w małym stopniu na odrobinę poparcia, w końcu to on powinien Ciebie wspierać, nawet w najgłupszych pomysłach, wtedy czujesz jeszcze większą chęć działania.
Kiedy partner swoimi humorkami Ciebie dobija i każdy pomysł neguje, krytykuję , więc zamiast pomagać Ci to jeszcze podcina skrzydła, po dłuższym czasie różowe okulary znikają i zaczynasz widzieć wszystko w czarnych barwach. Kiedy kobieta prze do przodu, walczy o awans, myśli o karierze, to powinna zostać doceniona przede wszystkim przez swojego partnera, tak samo w druga stronę.
Oczywiście można przez pewien czas z tym walczyć, próbowac zarazić pozytywną energią partnera, ale jeśli jedyne co osiągasz to dalsza krytyka, to moim zdaniem związek ten nie będzie miał prawa bytu, im wcześniej go zakończysz tym lepiej dla Ciebie.
W takim wypadku bycie samolubem jest jak najbardziej poprawne, bo stawianie czoła sytuacjom codziennym i dodatkowo osobie, która jest dla Ciebie w chwili obecnej najważniejsza niszczy w Tobie jakiekolwiek pokłady pozytywnej energii oraz pewności siebie. Zatem co robić?
- ratuj związek tylko wtedy, jeśli ciągła krytyka bierze się z chwilowej "depresji" partnera ( brak pracy, niestabilna sytuacja w rodzinie lub inny shit)
- nie ratuj jeśli krytykuję Cię za każdy szczegół, począwszy Twój nowy pomysł na biznes, kurs angielskiego , który zawsze chciałaś/eś zrobić, czy cokolwiek innego co będzie dawało jakikolwiek rozwój
- zawsze możesz odpowiadać mu pięknym za nadobne, ale jaki to ma sens, jak w związku będzie coraz gorzej i z przyjaźni, która kiedyś była zaczniesz mieć wroga w swoim własnym domu, który zna każdą słabą stronę Ciebie
- myśl o sobie i nie przejmuj się tym, że będziesz w tym momencie samolubem, to mały ratunek swojego własnego ja, a jak bardzo istotny
Jeśli czujesz się jak ten kwiatek z obrazka, to wiedz , że coś się dzieje...:)
